زیبایی های رمضان در رمضونیکه ی سیستان/علیرضا خسروی

به نام خدا

زیبایی های رمضان در رمضونیکه ی سیستان

رمضان خوانی یا رمضونیکه سنت ویژه ی ماه مبارک رمضان در سیستان است و نه سرزمینی دیگر ،زیرا این سرزمین ستوده شده ی آدم ونوح و سلیمان و دیگر برگزیدان هستی است.فره و فرهنگ ایرانیان در همین سرزمین چهره بسته، همین سرزمینی که شاهد گفتگوهای برگزیده یی از برگزیدگان بیشمار ،با خداوند هستی ها بوده است. 

رمضونیکه ریشه های استوار آگاهی و باور مردم از منزلت ماهی است که در آن آخرین گفتار نیک برای مردم گیتی فرستاده شد، که درآن هیچ تردیدی نیست وبرای رشدو بهروزی فرود آمده است.. رمضونیکه ی سیستان ، بازتاباننده احساس درونی و نمایشی از فراز باور مردم ازاین ماه ارجمند است.ماهی که به دیده ی همه ی مسلمانان ماه میهمانی خداست. همه دراین ماه به میهمانی او می رویم. اما باور مردم سیستان از این فراز می گذرد و به اوج توحید در باور و بینایی رمضان می رسد.  این بدرستی نشان می دهد که رمضان از درون مایه های یگانه یی در سیستان برخوردار است. به پاس همین جایگاه بلند رمضان است، که در سیستان نام بسیاری از فرزندان پسر از دیروز تا امروز، رمضان گذاشته می شود.

آنچه که رمضان را در پندار مردم سیستان در منزلتی یگانه می نشاند این است که : «رمضان خودش میهمان خانه‌های ماست». رمضان، خداست، رمضان  نام خوش خداوند است که اینک آمده و میهمان ماست و باید به پیشوازش برویم و گاو و گوساله و دست کم خروس یکساله را قربانش کنیم.

ماه مبارک رمضان به دیده مردم حوزه هیرمند دارای شخصیتی بزرگ و ارجمند است که مانند میهمانی ارزشمند بر خیل و خانه و بود و باش مردم وارد می شود و احترامش بر همگان نگهداشتنی است.

آنچه گفته شد باز خوانی بخشهایی از ترانه های رمضونیکه ی(رمضان خوانی) سیستان است.رمضونیکه یا رمضان خوانی سنت دیر و دور مردم سیستان است که در آغاز، از شبهای نخست ماه رمضان وسپس از شبهای نهم ودهم درسیستان توسط مردم باور مند وتبارمند سیستان اجرا میگردد.

دراین آیین نیک گروه هایی از مردم با رهبری سالخوردگانی پس از افطار به رفتن به درب خانه های مردم ،ترانه هایی در ارج وارزشمندی رمضان و تعریف ویژگیهای نیک صاحب خانه ، می خوانند واز سوی مردم هدایایی برای نیازمندان همین گروه و یا دیگران جمع آوری می شود. رمضونیکه ی سیستان نمایشی از پیوند معرفت مردم سیستان ازمنزلت ماه رمضان و تلواسه های ارجمند انسانی است.

انتهای پیام/علیرضا خسروی/کارشناس میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری زابل