پیشینه سفال در تمدن سیستان به 5هزار سال قبل برمی گردد.ظروف سفالی به جهت استفاده در زندگی روزمره یکی از نیازهای اولیه بشر بوده که در طول دوره های مختلف تاریخ تغییراتی درآن صورت گرفته است.در یافته های شهر سوخته تعداد شگفت آوری سفال در طرحها،اندازه ها ونقش های متفاوت یافت شده که نشانگر وجود صنعت بزرگ سفالگری در آن دوران بوده است که نمونه های اعجاب انگیزی از سفال یافت شده این امر را به وضوح نمایانگر می سازد.ظروف سفالی شهر سوخته به شکلهای مختلف تهیه می شده واز جمله این ظروف سفالی :لیوان،ساغر،جام،انواع کاسه ها،بشقاب،سینی،خمره های بزرگ،کوزه ها ،دیگ ها،پیاله ها،گلدان ها ودیگر اشکال می باشند.سفال شهر سوخته به سه گروه نخودی وخاکستری وگاهی به ندرت سفال قرمز نیز دیده می شود.مسلما آنچه که برای باستان شناسان عجیب وسوال برانگیز است ،یافت چنین سفال هایی با بهترین کیفیت رنگی است که برای یافت عوامل ودلایل آن تلاش بسیار می کنند.سفال در جاری زندگی آدمها همراه همیشه آن ها بوده است.آثاری که تا دوره های هخامنشیان،اشکانیان وساسانیان وحتی تا روزگاران اسلامی بسیار متنوع وزیبا بوده است.درسیستان تا همین سالهای گذشته با رجوع به حافظه سپید مویان محله ویژه ای به نام (کچول گرو)یا محله سفالگران با کوره مخصوص خودش را داشته است.علاقه مندی مردم به ظروف سفالی نه تنها از بین نرفته بلکه به دلیل هم جنس بودن وهم خمیدگی در آفرینش همگرایی بین ظروف سفالی واحساس انسانی هر روز بیشتر می شود.افزون براین ها پیوند های چندین هزار ساله انسان ،خاک، آفرینش ها وخلاقیت های انسانی در ساخته های سفالی میراث معنوی عمیق وریشه داری از گونه ها ،نقش ها ونگاره های فراوانی را ایجاد کرده که با باز خوانی بنیاد های هنری این سرزمین بدون شناخت رازهای این هنر دیر پا امکان پذیر نیست.رویکرد امروزه ما به سفالگری دوجهت گیری را باید پیش دید داشته باشد:نخست بازشناسی وبازنده سازی رازهای بیشمار این هنر دیر پا وهمرا ه همیشه انسان.دوم:همگانی کردن کاربری برای ظروف سفالی وایجاد چرخه های تازه در تولید واشتغال
